Niebieski posłaniec.

Ostatnie co pamiętam to rażące światło pędzące prosto na mnie. Nieznany mi samochód z całą swoja siłą wjechał prosto na mnie. Nie zdążyłem odskoczyć, uchylić się, uciec... Moje ciało powoli przestaje się ruszać. Nie czuję już rąk ani nóg. Przeraźliwy szum w moich uszach powoli ustępuję. Ktoś się do mnie zbliża

„Pomóż mi…” usłyszał mnie? Powoli tracę świadomość. Mam wrażenie, że ktoś podnosi moje ciało, lecz nie jestem tego pewien. Już nic nie czuję.

49 dni.

Pojedyncze pasemka włosów dziewczyny delikatnie przyklejały się do jej spoconego karku. Pochłonięta wertowaniem kolejnych stron atlasu anatomicznego nie zwracała uwagi na otaczający ją świat. Stary wiatrak ledwie obracał swoje zakurzone ramiona dając trochę wytchnienia w duszne popołudnie gorącego lata.

Dziewczyna bezustannie czytała o kolejnych układach kostnych i mięśniowych zapominając o własnym zdrowiu.